REUNIFICACION E PAZ

Corea, nación de 70 millons de habitantes, segue a estar dividida polo afán dos EEUU de controlar o Pacífico. A estratexia de Bush de demonizar e incluir no seu “eixo do mal” a parte Norte do país, só procura xustificar unha invasión, continuar co seu colonialismo sobre Corea e impedir unha reunificación pacífica; De reunificarse Corea e de retirarse as tropas norteamericanas, xurdiría un novo centro de poder no Extremo Oriente que, xunto co desenrolo do Xapón e o rápido crecemento económico da China, rivalizaría coa hexemonía mundial de Washington.
A reunificación foi durante largo tempo un tema tabú en Corea do Sur. Os que se atrevían a reivindicar mellores relacions co Norte eran metidos en prisión baixo a “Lei de Seguridade Nacional”. Mais a día de hoxe, a pesares da hostilidade dos EEUU, as relacions entre ambalas dúas partes do país fortalecéronse.
A cumbre do 15 de Xuño do 2.000 despertou unha grande expectación a un lado e a outro da liña de demarcación. Era a primeira vez que se festexaba un encontro desas características, sen intervención extranxeira. As familias separadas dende mais de 50 anos ían por fin poder reunirse. O texto da cumbre é o que segue:

DECLARACIÓN CONXUNTA DO 15 DE XUÑO

1.- O Sur e o Norte acordan resolver dende a independencia a cuestión da reunificación do país, co esforzo da nación coreana, responsable neste proceso.

2.-O Sur e o Norte, recoñecendo que a proposta federalista de corto alcance avanzada dende o Norte e a confederación feita polo Sur teñen elementos en común, acordan avanzar por esa liña para a reunificación.

4.- O Sur e o Norte acordan promover o desenrolo equilibrado da economía nacional mediante a apertura de liñas de cooperación e da construcción dunha confianza mutua mediante a activación de actividades conxuntas en todos os eidos social, cultural, deportiva, saúde pública, medio ambente e demais.

15 de Xuño, 2.000.

*.- O 15 de Agosto festexa a liberación do país da ocupación xaponesa.

En Washington, o primeiro xesto foi aplaudir a reconciliación, tentando ocultar a súa responsabilidade na división do país. Mais EEUU segue nervoso con este acercamento Norte-Sur, xa que está fora do seu control. Ista foi unha das razons, entre outras, pola que a Secretaria de Estado do momento, Madeleine Albright visitou Pyongyang e Seúl. Pero a subida de Bush ó poder en 2001 afectou moito as cada vez mellores relacions Norte-Sur. Coa súa política belicista, incluiu ó Norte no seu “eixo do mal”e incluso ameaza cun ataque nuclear contra Corea do Norte.
A poboación suroreana reaccionou con indignación ante a política de Bush, e cando éste visitou Seúl en febreiro do 2002, decenas de miles de manifestantes berraron “Bush é o eixo do mal”, “non a Bush, non á guerra”, “Bush é un louco da guerra e un hooligan internacional”.
Despois do 11-S a situación non mellorou nada. Mais o pobo surcoreano continuou mostrando a súa oposición á esa presenza militar e a denunciar o seu rexeitamento á política norteamericana contra o acercamento Norte-Sur.
Dende a división do país, a parte Norte avanzou centos de propostas concretas de diálogo e de reunificación ó goberno surcoreano. Nembargantes, fixo falla medio século para que un presidente surcoreano visitara Pyongyang.
A RPDC xamáis pretendeu ocupar a zona Sur pola forza, e nunca os líderes do país falaron de “invasión do Sur”. Tódolo contrario, nas escolas e centros de ensino sempre se considerou ós surcoreanos coma irmans e o goberno buscou a reconciliación nacional baseada no respecto mutuo.
Un precedente significativo remóntase a abril de 1948, cando o Grande Líder Kim Il Sung, convocou a histórica Conferencia Conxunta dos Representantes dos Partidos Políticos e das Organizacions Sociais do Norte e Sur de Corea co fin de evitar a división nacional que procedía das forzas servas ás grandes potencias. Nela participaron os delegados de case tódolos partidos políticos e organizacions sociais, coa excepción do Partido que dependía directamente de Syngman Rhee. Asistiu incluso Kim Gu, líder do “Partido pola Independencia de Janguk” que cando presidía o “goberno provisional de Shanghai” consideraba ós comunistas coma inimigos.
Avanzando no tempo, o 15 de Agosto de 1990 efectuouse a Conferencia Pannacional, seguido do concerto pannacional pola reunificación, a competición de fútbol Norte-Sur pola reunificación e o festival artístico, e no 1991 ambalas dúas partes participaron conxuntamente, con equipos únicos, no Campeonato mundial de tenis de mesa e no Campeonato mundial de fútbol de xóvenes.
Isto é tan só unha mostra dos múltiples intentos por solucionar a división.
O Presidente da Comnisión Nacional de defensa, Comandante Supremo do Exército Popular de Corea e Secretario Xeral do Partido do Traballo de Corea, Kim Jong Il definiu as seguintes estratexias coma a base onde debe fundarse a reunificación coa parte Sur do país. Recollendo os escritos e ensinanzas do Grande Líder Kim Il Sung, traza os rasgos fundamentais nos que a RPDC considera que debe levarse a cabo a reunificación, coma segue:

“Os tres principios da Reunificación da Patria:
Independencia, Reunificación Pacífica e Grande Unidade Nacional.”

O estabrecemento da República Confederal Democrática de Koryo”

“Non admitiremos ningún intento de realzar a ambición agresiva e dominadora intervindo no problema de reunificación da nosa patria.”

“Para lograr a grande unidade nacional fai falla manter o principio de dar prioridade ós intereses comuns da nación, deixando a un lado as diferenzas ideolóxicas, ideais e reximes, e, sobre esa base, unirse. A obra da reunificación da Patria non é unha tarefa dirixida a resolver as contradiccions clasistas internas da nación ou o enfrentamento entre os reximes, senón unha causa nacional encamiñada a restabrecer a soberanía nacional en todo o territorio.”

“Todos os que aman a súa Patria e nación e preocúpanse polo seu destino, sen que importe que residan no Norte, no Sur ou no extranxeiro, deberán unirse sólidamente baixo a bandeira da reunificación da Patria por riba de diferencias ideolóxicas, ideais, crenzas relixiosas, criterios políticos, clases e capas sociais.”

“Respectaremos as ideoloxías, ideais e crenzas relixiosas de tódolos partidos, as agrupacions e as persoas, que guiandose polo patriotismo súmanse á causa da reunificación e nos aliaremos con eles, cumprindo así o noso deber e obriga coma nación.”

“Reunificar a Patria cumprindo o subrime propósito do estimado camarada Kim Il Sung constitúe a obriga e o deber moral revolucionario do noso Partido e pobo, e a sagrada tarefa nacional da nosa xeración.”

“A cuestión da reintegración do noso país consiste, en por fin á dominación e intervención das forzas foráneas no Sur de Corea, restabrecer a soberanía nacional a escala en todo o país, e ligando a arteria rota da nación, realizar a súa unidade coma unha soa.”

“A separación do territorio e o pobo, que perdura por mais de medio século, impide o desenrolo unificado da nosa nación dunha longa historia de cinco milenios e lle causa incontables infortunios e sofrementos. Se a nosa xeración non logra reunificar a Patria, tamén as vindeiras sofrerán a traxedia da división nacional, desaparecerá incluso a comunidade nacional entre o Norte e o Sur, e probablemente, a nación quedará dividida en dous para sempre. É unha intolerable vergoña nacional que a soberanía da nosa nación, que considera a súa dignidade e honra coma a vida, véase violada por forzas extranxeiras cando desapareceu o sistema colonial imperialista e tódolos países e nacions que antes estaban oprimidas avanzas polo camiño da soberanía e independencia”.

E por último, tomando a letra dunha célebre canción coreana : Confiemos que o futuro sexa favorable e cree unha ponte en forma de arco da vella que una para sempre Seúl con Pyongyang.