A RPDC NUNHA OLLADA

Preguntas e respostas sobre a RPDC:

Esta información pretende desmentir dun xeito rápido as principais calumnias que se verten contra Corea do Norte dende os medios do gran capital, xa veñan dende periodistas da axencia EFE ou de Reuters que nunca visitaron Pyongyang, ou de pretendidas ONG ou organizacións de dereitos humanos financiadas por gobernos e fundacions dereitistas.

¿ Esta a RPDC próxima ó colapso? 

Trala caída da URSS e dos seus principais socios comerciais, que comerciaban co país a prezos amigables, a RPDC veuse na obriga de facer as importacions utilizando coma divisa o dólar e a adaptarse á inestabilidade do mercado mundial. As sucesivas inundacións e sequías que afectaron o país a partir da segunda mitade da década dos noventa, xunto co bloqueo dos EEUU, provocaron unha situación moi difícil da cal o país recupérase agora de forma rápida. Segundo o informe do Primeiro ministro Pak Pong Ju sobre o desenvolvemento da economía no 2003, a producción industrial creceu un 10% (mais rápido que a tasa de crecemento do 1-2% no Reino Unido e do actual de Corea do Sur), cun incremento do 21% na industria pesada e un 27% na producción de cemento. O presuposto ten hoxe un excedente do 2,7%.
A economía da RPDC está lonxe do “colapso”. Automobeis, televisores, ordenadores ou productos textís son producidos en Corea, exportados e mellorados na súa calidade.
Un rasgo fundamental na economía norcoreana é a súa independencia, reflexada na Idea Zuche, que supón a construcción do socialismo dacordo coas peculiariedades do país e da súa cultura, e que lle da grande importancia a independencia do país no político, económico e na defensa para depender o menos posible de factores externos, xa que a economía da RPDC non será nunca totalmente autosuficente. Un grande obstáculo para o desenvolvemento da economía da RPDC é o embargo de EEUU, que impide a inversión de empresas extranxeiras no país que veñen a establecer “Joint Ventures”.

¿ Esta a facer a RPDC reformas cara o capitalismo?

De ningún xeito. A inversión extranxeira lévase a cabo na RPDC por medio de “Joint Ventures”, para as que se forman Zonas Económicas Especiais, vixiadas polo Exército Popular e rigurosamente separadas do territorio nacional, coma as de Kaesong ou Sinuiju. Multinacionais coma FIAT, Alcatel ou a americana ABB alugan estes territorios sen ser propietarios de nada, sendo as condicions laborais de xornada de 8 horas fixadas polo goberno da República, e recibindo deste xeito o país a divisa en dólares, necesaria para adquirir productos no mercado mundial. A RPDC non vai tomar as reformas ó capitalismo que tomaron Estados socialistas coma a China: Non hai negocios privados, nin restaurantes posuídos por particulares nin xente que traballa para individuos. O sistema económico socialista norcoreano basease no sistema de traballo Taean, que supón unha xestión científica e racional da forza de traballo colectiva, e na planificación dos sistemas de producción colectivos. Unha cita do Secretario Xeral do Partido do Traballo de Corea Kim Jong Il: “Algunhas persoas ilusionanse coa sociedade capitalista e só miran a súa apariencia luxosa sen percatar a súa natureza de explotación e corrupción, adoran os productos de luxo que satisfan o deformado gusto da clase adiñeirada, sen ver ós parados, ós pobres durmindo na rúa e os nenos abandoados”.

¿ Sofre a poboación norcoreana a fame?

Non. É verdade que na RPDC houbo escasez de alimentos pola desintegración do COMECON (de axuda mutua entre os países socialistas), polas catastróficas inundacions e as prolongadas sequías e polo bloqueo de EEUU. A falla de enerxía (electricidade, petróleo...) debido ás sancions afectou moito o sistema agrícola norcoreano altamente mecanizado, que veuse obrigado a recurrir ó traballo manual para alimentar a unha poboación de 23 millons de persoas. Os coreanos reaccionaron compartindo as súas escasas provisions, prestando especial atención ós sectores mais vulnerables da poboación, coma os nenos e os vellos. A diferencia das sociedades capitalistas, nas que unha semellante falla de alimentos faría que sectores minoritarios da poboación aproveitaran para acapar alimentos, especulando e facendo fortuna con eles mentres as masas morren de fame, a Corea socialista afrontou dun modo digno e humano as dificultades e hoxe en día, o sistema de racionamento xa esta limitado a uns poucos productos. O stock de alimentos xa está restaurado e as colleitas recuperaron o nivel de antes da crise, e agora trabállase por restaurar o stock de medicamentos en prevención de futuras crises.
Un funcionario da Organización Mundial da Saúde afirmou que “vistas as circunstancias, Corea saíra ben. Non quero nin imaxinar as consecuencias que as mesmas catastrofes terían noutros países do Terceiro Mundo”.
Tampouco hai que esquecer que incluso nos anos mais duros da crise, os norcoreanos dispuxeron de educación e sanidade gratuitas, aloxamento, emprego, alimento e roupa proveídos polo Estado. O analfabetismo, o paro, a carestía de vivenda e a prostitución son rasgos do capitalismo, totalmente alleos ós norcoreanos.
Hoxe en día, a pesares de que o goberno da RPDC declarou ó Programa Mundial de Alimentos que superara a crise alimentaria no ano 2000, esta crise segue a existir na imaxinación dos reporteiros da CNN ou the New York Times, por nombrar só uns poucos, que, ás ordes de Washington, seguen co firme obxectivo de denigrar a imaxe da RPDC de cara ó mundo.

¿ Cométe a RPDC abusos ós dereitos humanos?

As fontes que falan de violacions dos dereitos humanos en Corea veñen en parte de persoas que visitaron o país e que son sometidos a un proceso de interrogación trala súa chegada ó Xapón ou a Corea do Sur, para sonsacarlles todo tipo de declaracions, recurrindo ó soborno. Estas declaracions non poden ser certas na medida en que os extranxeiros, por medidas de seguridade, non poden viaxar libremente pola RPDC.
Por outra banda, os tan publicitados informes dos chamados grupos “defensores dos dereitos humanos” e outras ONG’s teñen coma fonte de “información” os rumores e as oídas, moitas veces fabricadas para denigrar a imaxe do país. Organizaciones cristiás, fundaciones dereitistas ou fontes gubernamentais con unha forte axenda anticomunista financian estes grupos. O que “Human Rights Watch” ou “Amnistía Internacional” non contan é que os Artigos 67 e 68 da Constitución Socialista da RPDC garante os cidadans a liberdade de expresión, de prensa, de asemblea, de asociación, de manifestación e de relixión e que tódolos cidadans teñen dereitos individuais, vitais, así coma dereitos de igualdade e desenrrolo.

¿É Corea do Norte unha dictadura?

Cando os medios de comunicación das potencias capitalistas falan de “dictadura”, refírense a miúdo a sistemas que non obedecen os intereses do gran capital e do imperio, verdadeira razón pola que eles os tachan de “ilexítimos”.
Na Corea socialista non hai clases sociais, polo que é lóxico que non existan partidos burgueses e de dereita, pola propia inexistencia dunha clase empresarial ou oligárquica explotadora. A RPDC é unha democracia obreira multipartidista gobernada por unha cámara lexislativa, a Asemblea Popular Suprema, na que teñen representación os tres partidos políticos: O Partido do Traballo de Corea, o Partido Chondoista Chongu e o Partido Socialdemócrata.. O Secretario Xeral do Partido do Traballo de Corea é tamén presidente do Comité Nacional de Defensa e é elexido por sufraxio universal. Hai que destacar o papel do Secretario Xeral do PTC Kim Jong Il na loita contra o revisionismo xa dende os anos 70, que dexenerou a tantos partidos comunistas de todo o mundo e que provocou a caída do bloque socialista a finais da década dos 80.
O Partido Chondoista Chongu fundouse no 1946 e formouse na base da loita dos campesinos Chondoistas contra os ricos terratenientes. Ten 13.000 membros.
O Partido Social Democrático foi fundado en 1945 foi visto coma o partido dos intelectuais; Ten mais de 30.000 membros.
O Partido do Traballo de Corea, masivamente apoiado pola poboación, ten preto de 5 millons de membros.
Todos eles forman o Frente Nacional pola Reunificación da Patria.
De calquera xeito, o número de partidos políticos queda en segundo plano á hora de calificar a un sistema coma xenuinamente democrático ou non. O que fai a un sistema democrático é a participación, e non a “representación”, do pobo nos asuntos públicos, para o cal é imprescindible a igualdade social, xa que a desigualdade de clase coloca a uns individuos en situación de desvantaxe respecto a outros, creando unha inxustiza, tanto no plano social e económico coma no político. Para que un sistema poida ser considerado coma democrático, o peso popular debe estar presente en tódalas esferas, e ningún cargo político, aínda sendo ministro, debe tomar decisions de xeito unilateral sen consultar á poboación.
Os norcoreanos disfrutan do sufraxio universal a partires dos 17 anos.

¿Por qué Corea retirouse do Tratado de Non Proliferación Nuclear?

En 1994, EEUU quixo evitar que a RPDC pudiese proporcionarse electricidade pola súa propia conta, coa excusa de que lle alarmaba a “intención de Corea do Norte de producir armamento nuclear”. Por iso firmouse o Acordo de Xinebra en 1994, polo que EEUU comprometíase a construir dous reactores nucleares de auga lixeira (que non poden ser utilizados para a producción de armas atómicas) que deberían estar rematados no 2003, e mentres tanto enviaba barcos de crudo á RPDC mensualmente para suministrar enerxía, e a cambio a RPDC comprometíase a abandoar a construcción dos reactores nucleares de grafito. O resultado é que EEUU iniciou a construcción dos reactores no 2003, cando xa deberían estar rematados, e incluso no mellor dos casos estarían construidos no 2009. Isto, unido a política hostil do presidente Bush á RPDC, inluíndo ó país no seu “eixo do mal”, fixo que a RPDC tomara a decisión de construir os seus propios reactores nucleares de grafito, e de aumentar o benestar do pobo e suministrar electricidade á industria e os fogares. A RPDC está decidida a non desmantelar o seu programa nuclear ata que os EEUU non firmen un pacto de non-agresión e abandone a súa política de hostilidade cara a un país que non ameaza a ninguén.