SISTEMA POLITICO

O sistema político norcoreano pretende establecer unha democracia participativa e directa, de xeito que o peso popular estea presente en tódalas esferas da República. Nas eleccions escóllense representantes para os Comités Populares locais, de distrito e provinciais, e á Asamblea Popular Suprema. Os Comités Populares locais envían ó nivel superior as peticions e as queixas, que chegan ata nivel nacional, onde se toma unha decisión dacordo cos recursos disponibles e as circunstancias.

A Asamblea Popular Suprema é o organismo fundamental de poder na República e exerce o poder lexislativo. Os seus membros son elixidos por sufraxio universal e secreto. Elixe a un Comité Permanente que consiste do Presidente, Vicepresidente, Secretario e outros membros. O Presidente e o xefe do Estado e é elixido pola APS. O Comité Permanente guía e supervisiona os organismos e os asuntos do Estado.

O poder administrativo e executivo corresponde ó Consello Administrativo, e traballa baixo as orientacions do Presidente da RPDC e do Comité Permanente.

Pola non existencia dunha clase social explotadora e propietaria dos medios de producción, non hai na RPDC partidos de dereita, burgueses e pequeno burgueses, que colman os parlamentos das chamadas “democracias occidentais”.

Sí existen partidos da clase obreira nos que o pobo pode participar amplamente e que representan as mellores tradicions de loita e aspiracions emancipatorias do pobo coreano. A clase obreira, ó igual que a burguesía, é unha clase social heteroxénea na que hai obreiros, campesinos, intelectuais... e todos teñen os seus representantes na Asamblea Popular Suprema.

Por unha banda, o Partido Chondoista Chungu fundouse o 8 de Febreiro de 1946, e representa ós chondoistas que son na súa maior parte agricultores. Tratase dun partido relixioso dos agricultores que participaron nas loitas contra a pobreza na década de 1890 e no levantamento popular do Primeiro de Marzo contra o dominio colonial xaponés en 1919, e adopta o innechon (o home é deus) coma a súa idea de referencia. Esta idea salienta a necesidade de dar outorgar grande respeto os seres humanos. As súas tarefas inmediatas son obter a reunificación pacífica e independente da patria, a unidade nacional e crear unha sociedade igualitaria da “insan muin” (ningunha persoa por enriba de outra) e “inha muin” (ningunha persoa por debaixo de outra), e a súa meta final é fundar un paraíso na terra que sexa compatible coa natureza e a sociedade.
O partido participa activamente no goberno da nación cos seus 22 diputados na Asamblea Popular Suprema, 300 gobernadores e funcionarios locais e 276 en organizacions económicas e administrativas, locais e centrais.
Está presidido pola señora Ryu Mi Yong, Membra do Comité da APS.

O Partido Social Democrático fundouse o 3 de Novembro de 1945, con pequenos e medianos propietarios, alguns campesinos e cristians e baseado no antiimperialismo e no antifeudalismo das masas populares para erradicar as consecuencias da ocupación do Imperio Xaponés e construir unha sociedade democrática. As súas metas mais salientables son: Manter a Chajusong (autosuficiencia) da nación, preservar a democracia no ámbito político, desenrrolar o sistema económico socialista, incrementar o nivel de vida do pobo, promocionar as artes nacionais e a cultura, e loitar pola reunificación pacífica e independente de Corea.
O partido ten 51 diputados na APS, 890 gobernadores e funcionarios en autonomías locais, e 189 en organizacions económicas e administrativas, locais e centrais.
O seu actual presidente é Kim Pyong Sik, que é vicepresidente do goberno da RPDC.

O Partido do Traballo de Corea, foi fundado polo Presidente Kim Il Sung, morto en 1994, que liderou a loita do pobo coreano contra a ocupación xaponesa e que creou a Idea Zuche. A Idea Zuche establece claramente que a propia idea socialista coreana non é simplemente un desenrrolo orixinal do marxismo, senón que é un novo concepto de sociedade moito mais avanzado que as teorías orixinarias da obra de Marx “O Capital”; Para os norcoreanos, Marx e Lenin foron grandes revolucionarios na medida que analizaron a sociedade capitalista e a transición ó socialismo, mais non pudieron entender que significa para os seres humanos vivir nunha sociedade socialista: Segundo a Idea Zuche, o home está dotado de espírito independente (quere progresar sen sentirse sometido nin restrinxido), con capacidade creadora, (que transforma a natureza para adecuala as súas necesidades), e conciencia (que lle permite acumular os coñecementos adquiridos da experiencia). O colectivismo satisface o afán de independencia que é común a tódolos individuos, xa que só nunha sociedade na que os individuos colaboran e se axudan entre eles, respetando plenamente os dereitos dos demais membros do colectivo social, pode o individuo despregar ó máximo a súa capacidade creadora e satisfacer o seu desexo de independencia. Como se pode comprobar, este colectivismo contrasta claramente co individualismo da ideloxía burguesa, na que prima a competitividade e o egoísmo dos individuos, ideoloxía resumida na frase de Mussolinni de “dopo io, sempre io, viva io”.

Por outra banda, a Idea Zuche establece que a base da nación e a autosuficiencia e o respeto á independencia, tanto de Corea coma dos demais países do mundo. Ningún país pode manter unha verdadeira independencia se non é verdadeiramente soberano, e se salienta deste modo a independencia no político, económico e militar. O Secretario Xeral Kim Jong Il, sinala que unha das principais razons da destrucción do socialismo en outros países, era a dependencia respecto ós outros superpoderes socialistas, coma a China ou a URSS. Polo que, aínda que a RPDC estivo moitas veces baixo presión de converterse nun “satélite privilexiado” de calquera destes dous superpoderes, o Presidente Kim Il Sung sempre salientou a independencia e nunca se posicionou no conflicto entre a URSS e a República Popular China, ó considerar que loitar entre comunistas é fraccionalismo e crear unha vantaxe ó inimigo. Na RPDC tamén considerase que unha das causas da caída da URSS foi a insuficiente importancia que se lle deu a armar as masas dunha ideoloxía socialista, que primara o colectivo e que reforzara o seu afán de independencia.
O Partido do Traballo de Corea (PTC) ten a súa orixe no Partido Comunista de Corea do Norte, fundado tras rematar de liberar ó país do imperialismo xaponés ó final da II guerra mundial. Este se converteu no Partido do Traballo de Corea do Norte pola fusión con outro partido dos traballadores. En Xuño de 1949 este converteuse no Partido do Traballo de Corea, trala unión co Partido do Traballo de Corea do Sur. Esta tarefa non foi sinxela, pola cruel administración militar dos EEUU en Corea do Sur e por toda clase de oportunistas, rexionalistas e revisionistas que obstaculizaban a fundación dun verdadeiro partido do proletariado, que fixera posible a construcción dunha nova patria unindo os esforzos de todo o pobo. O camarada Kim Il Sung, que liderou a resistencia armada contra o imperio xaponés dende os anos 30, dixo que o Partido debía agrupar a tódolos traballadores baixo unha mesma bandeira. Hoxe o partido ten 5 millons de membros.

Hai que salientar a loita contra o revisionismo que se deu no seno do PTC, que nunca aceptou o revisionismo imposto por Khruschev no XX Congreso do PCUS, coma negación dos principios do marxismo-leninismo. Coa excusa de “diminuir a tensión internacional”, e con consignas revisionistas e chovinistas, de negación da dictadura do proletariado, os revisionistas soviéticos adicaban críticas á dirección do PTC para converter á RPDC nunha “nación neutral” respecto ós EEUU.
Dirixíndose ós soldados da 109 División do Exército Popular da República de Corea en 1969, o camarada Kim Il Sung afirmou “O revisionismo tenta “actualizar” o marxismo-leninismo. Consideranse marxistas mais audaces que Marx ou Lenin. En moitos países instálase esta tendencia. Afirman a necesidade de cegar a unha coexistencia pacífica cos ianquis. ¿cómo podemos facelo sen opornos ós EEUU?”
O novo secretario Xeral do PTC, o camarada Kim Jong Il, afirmou en 1995 que “o proceso de dexeneración e colapso comezou coa aparición do revisionismo moderno, que denigrou ó lider e a vangarda revolucionaria e distorsionou as ideas revolucionarias da clase obreira”.
Deste xeito, cando os estados socialistas do Leste europeo caían un por un, o Partido do Traballo de Corea seguía firme nos seus principios socialistas e defendendo a súa independencia.
Pola contra, Corea do Sur é unha colonia dos EEUU. A potencia imperialista somete á parte Sur da nación coreana ó seu dominio baixo a excusa de “protección” contra os “demoníacos comunistas do Norte”, “protección” que se resisten a manter, a pesares do rexeitamento do pobo surcoreano ás tropas de ocupación e o seu dereito á reunificación pacífica sen coaccións externas. Este neocolonialismo custa un prezo moi alto a Corea do Sur: Gastos das bases dos EEUU e a “protección” cuberta polo goberno surcoreano, ou a compra de armamento militar ós EEUU. Corea do Sur, ante na debilidade do seu exército en comparación co norteamericano, non pode defenderse da extorsión e non lle queda outra opción a esperar que o exército invasor actúe noutras partes do mundo ( Irak, Afganistán...) para eludir algunhas ordes imperiais e comerciar libremente coa parte Norte do país (apertura do Parque Industrial de Kaesong na RPDC ). Mais os EEUU seguen a actuar ó seu antollo na súa colonia coma o demostran tamén os “red light districts” ó redor das bases do exército norteamericano no país, onde tamén é moi común a prostitución infantil e o rapto de nenas coreanas de 14 ou 15 anos a diario. Outros crimes das forzas de ocupación son por exemplo a morte no 2002 de dous nenas coreanas que dirixíanse a escola por un tanque ianqui. Sucédense os relatos da acción dun exército colonial nun territorio conquistado: Segundo Karen Talbot, do Centro Internacional para a Paz e a Xustiza “É incrible pero certo, cada día de 400 a 600 bombas son lanzadas de forma regular no marco de exercicios de tiro polos avions americanos A-10 e F-16, e nos arredores dunha decena de pequenas vilas de campesiños. Maehyang-ri sitúase a apenas 500 metros da zona de exercicios. Isto sucede en Corea do Sur a 75 Kilómetros ó Sur de Seúl, na costa suroeste.” Os cidadans surcoreanos son considerados cidadans de segunda no seu propio país; Nun profundo desprezo á poboación local, 37.000 soldados norteamericanos están estacionados en 97 bases militares.