 |
Door Alejandro Cao de Benos de Les y Perez 20 augustus 2004 Al vele jaren sinds zij doorheeft dat een militaire aanval gevolgd zou worden door een onbarmhartige vergelding en moet uitlopen op een nederlaag, verzint de regering van de VS allerlei strategieën waarin zij allerlei organisaties onder het mom van ‘niet gouvernementeel’ en ‘mensenrechten’ gebruikt en sponsort, om het socialistisch systeem van Noord-Korea te vernietigen. Een van de meest gehoorde voorstellen is de DVRK te helpen door haar economie te ontwikkelen en werk te maken van markthervormingen die er toe moeten leiden dat het kapitalisme in het land wordt ingevoerd. Net zoiets als het ‘Chinese model’ hetgeen moet uitlopen op een breuk in de maatschappij met een nieuwe rijke en een nieuwe arme klasse, wat uiteindelijk de leiding tot overgave of vertrek zal dwingen, zodat eindelijk de grote multinationale ondernemingen nog eens 22 miljoen mensen tot slavernij kunnen brengen en duizenden vierkante kilometers land in exploitatie nemen. Dit is de politiek van een dagdromer. De regering van de DVRK oefent volledige controle uit over alle industrieën en markten en is er zich terdege van bewust, dat één enkele private onderneming het begin betekent van een sluipende invasie. Dit ‘aanvalsplan’ is niet alleen gericht op de binnenlandse markt van het land, maar ook op de buitenlandse markt.Door sensationele berichten te verzinnen en hun invloed op de media en betaling van sommige journalisten, schilderen zij een beeld van de DVRK als een compleet geïsoleerd land waardoor Pjongjang gedwongen moet worden om onvoorwaardelijk veranderingen te aanvaarden en te beginnen met de ontmanteling van het socialistische paradijs dat sinds 1948 wordt opgebouwd. Als voorbeeld van de manipulatie en het onbenul van VS, dat blijkt uit de speculaties die zij rondstrooien, volgen hier een paar commentaren op het recente nieuws van de andere kant van de lijn. 1. De presentatie van de ‘Fiparam’ auto in Pjongjang 2. De markt in Tongil 3. De eettentjes op straat 4. Afsluiting van het mobiele telefoonnet 1. Ongeveer een jaar geleden verschenen er in Pjongjang een aantal reclameborden met een auto van het type’Fiparam’ (fluit) die in productie is bij de joint-venture Pjonghwa Motors. Een paar toeristen en bezoekers haastten zich te vertellen dat dit liet zien, dat de markteconomie (kapitalisme) werd ingevoerd in het land en dat ook overal elders advertenties begonnen te verschijnen. De pers stond meteen bol van deze informatie. De buitenlanders wisten niet, dat dit iets heel gewoons is sedert de oprichting van de DVRK. Het is een teken van nationale trots, omdat men een modern voertuig heeft weten te maken, waarbij nog komt, dat dit is gebeurd door samen met de broeders uit het zuiden de handen ineen te slaan. Wanneer er een locomotief is gebouwd of een ander industrieel succes is bereikt, dan wordt dat een object van bewondering en een symbool van de vooruitgang van het land en niet een hoogtepunt voor consumptie of van verschil tussen klassen. Zo moeten de reclameborden dus gezien worden. Voor uw informatie: zelfs al had u genoeg geld om die auto te kopen, het bezit van deze auto is een particulier in de DVRK niet toegestaan. Een businessman begrijpt dus absoluut niet waarom men reclame zal maken voor iets wat niet te koop is. Dat is inderdaad absurd voor mensen die denken dat reclame alleen maar dient om iets te verkopen. 2. Zelfs nu nog worden er pagina’s vol geschreven over de Tongilmarkt. Deze markt is voor honderd percent in handen van de overheid. Daar komen geen private ondernemingen hun waar verkopen en er wordt dus ook geen winst gemaakt. Ook kunnen particulieren er hun spullen niet te koop aanbieden en hun eigen prijs bepalen. Dus de sciencefiction verhalen over de eerste ‘private markt’ tonen slechts het onvermogen van de VS hun ergernis te verbergen, omdat hun plan voor de vernietiging van de DVRK voor de zoveelste keer in duigen valt. 3. Het komt vaak voor dat mensen die een week in Pjongjang zijn geweest, zichzelf uitroepen tot ‘expert’ in een land en een systeem waarvan ze nog maar net de buitenkant hebben gezien. Nog maar kort geleden heeft de DVRK besloten om in alle steden Karaoke bars en openlucht restaurants en ook eettentjes op straat te openen zodat de mensen een ijsje, een drankje of een hapje kunnen kopen waardoor het leven wat gezelliger wordt. Al deze zaken worden gerund door het districtsbestuur en alle inkomsten vloeien naar de staatskas. Het zijn dus volkomen openbare nutsvoorzieningen en geen private ondernemingen zoals veel speculanten via de media lieten weten. 4. Na het ongelukkige incident van de treinexplosie in Rjongtsjon werd het mobilofoonnet uitgeschakeld. Dit was de zoveelste aanleiding voor veel verzonnen verhalen en speculaties als zou “een mobiele telefoon gebruikt zijn om een bom in Rjongtsjon tot ontploffing te brengen in een aanslag tegen de leiding van de DVRK”. Maar een saboteur moet wel erg stom zijn om een bom tot ontploffing te brengen pas zeven uur nadat zijn doelwit het station gepasseerd is. De enige reden voor uitschakeling van de GSM-dekking, vooral in de buurt van de grenzen met China en Zuid-Korea, was de onderschepping van berichten door buitenlandse inlichtingendiensten. Dus de journalisten die zeiden dat het mobiele telefoon netwerk in Noord-Korea privaat is, of dat “een nieuwe klasse van rijke mensen met mobieltjes is ontstaan in Noord-Korea” sloegen de plank weer eens grandioos mis, want alles in het land staat ten dienste van de algemene welvaart en veiligheid van alle mensen en een ‘markteconomie’ ziet men niet als een oplossing, maar als een ramp voor de maatschappij. De DVRK blijft zoeken naar oplossingen om haar socialistische economie en de levensstandaard van het volk te verbeteren onder handhaving van de gelijkheid voor iedereen, maar zij zal die oplossingen nooit zoeken in de richting van het kapitalisme of privatisering. Direct na het overlijden van onze president Kim Il Sung in 1994, riep Kim Jong Il alle ministers en topfiguren van de regering en de Partij bij elkaar en zei hen: “Verwacht van mij geen enkele verandering”. Ik denk dat dit een duidelijke samenvatting is van de geest van de DVRK in de era van Songun, waarin het Land, de Partij, het Leger en het Volk, nu in 2004, een nog even sterke eenheid vormen als in het begin: een eenheidsfront als één grote familie. ### |
